charkot


charkot
charkot {{/stl_13}}{{stl_8}}rz. mnż I, D. -u, Mc. charkotocie {{/stl_8}}{{stl_7}}'nieprzyjemny, silny dźwięk lub głos powstający podczas przedostawania się powietrza przez ściśnięte gardło, pełne śliny, krwi itp.': {{/stl_7}}{{stl_10}}Z gardła psa wydobywał się głuchy charkot. {{/stl_10}}

Langenscheidt Polski wyjaśnień. 2015.

Look at other dictionaries:

  • charkot — m IV, D. u, Ms. charkotocie; lm M. y «gardłowy, chrypliwy, rzężący dźwięk, głos» Charkot zarzynanego zwierzęcia …   Słownik języka polskiego

  • chargot — m IV, D. u, Ms. chargotocie; lm M. y → charkot …   Słownik języka polskiego

  • charkotać — ndk IX, charkotaćoczę (charkotaćocę), charkotaćoczesz (charkotaćocesz), charkotaćocz, charkotaćał «wydawać charkot; charczeć, chrypieć, rzęzić» Miał knebel w ustach, charkotał …   Słownik języka polskiego

  • zacharczeć — dk VIIb, zacharczećczę, zacharczećczysz, zacharczećcharcz, zacharczećczał, zacharczećczeli «wydać charkot, odezwać się charczącym głosem; zachrapać, zarzęzić» Konający zacharczał. Ranne zwierzę zacharczało …   Słownik języka polskiego

  • charkotać — {{/stl 13}}{{stl 8}}cz. ndk IIa, charkotaćoczę || charkotaćocę, charkotaćocze || charkotaćoce {{/stl 8}}{{stl 7}} wydawać, wytwarzać charkot (zwykle o ludziach i zwierzętach); charczeć : {{/stl 7}}{{stl 10}}Ciężko ranny charkotał i rzęził. {{/stl …   Langenscheidt Polski wyjaśnień

  • zacharczeć — {{/stl 13}}{{stl 8}}cz. dk VIa, zacharczećczę, zacharczećczy, zacharczećczał, zacharczećczeli {{/stl 8}}{{stl 7}} wydać charkot; zacząć charczeć; odezwać się charczącym głosem : {{/stl 7}}{{stl 10}}Ranny zacharczał i skonał. {{/stl 10}} …   Langenscheidt Polski wyjaśnień